Miljuschka: Voeden is opvoeden

blog

Een van mijn favoriete momenten in de week is de biologische markt op dinsdag in Amstelveen. Iedere keer word ik weer blij verrast door producten zoals limequats, pitloze baby avocado’s, heerlijk brood en een bio frietfiets.
Ook de prijs is daar een stuk vriendelijker. Wat op mij dan het doldwazedagen effect heeft zodat ik eindstand m’n auto (lekker duurzaam) sta vol te proppen met tassen en dozen.

Tot mijn grote vreugde staat er tegenwoordig ook een viskraam, waar ze deze week levende, net uit de Noordzee getrokken krabben verkochten.
Als een klein kind in een speelgoedwinkel begon ik de tegenstribbelende exemplaren op te tillen.
Terwijl ik ze stuk voor stuk onderwierp aan mijn inspectie voor missende scharen, levenloosheid en grootte, bemerkte ik links van mij een mannelijke klant rond de 50 die tegen de marktkoopman zei dat dit toch wel erg zielig was.
De koopman reageerde laconiek door de criticus te wijzen op zijn kilo rode poon die ook ooit geleefd had.

Mijn euforie rondom de ontdekking van dit heerlijke avondmaal was onverminderd. Dus toen een grijze dame op rechts zich afvroeg of ik de krabben ging klaarmaken, antwoordde ik enthousiast met een uiteenzetting van de receptuur om er al snel achter te komen dat dit nooit de intentie was van de vraag. Ze keek me indringend aan en vroeg me: “Ben jij nou trots op jezelf?.

Met stomheid geslagen en enigzins met de staart tussen de benen droop ik af. Het zette me aan het denken. Hoe kan het toch dat we zonder slecht geweten vis kopen en het normaal vinden dat we het hele jaar alle soorten groenten en fruit kunnen eten? En wanneer we de herkomst zien, schrikken?

Het deed me onmiddellijk denken aan de speech van staatssecretaris van Dam enkele weken geleden. Hierin zei hij dat het voedselsysteem op de schop moet. Eerlijker voor de boeren, transparanter voor de consument. Mijn hart maakte een sprongetje toen hij begon over een programma over voedsel op scholen. Want daar gaat het toch vaak mis. Eten in de opvoeding.

De meeste kids weten niet meer dat melk uit een koe komt of dat friet gemaakt is van aardappel. Ze zien het uit verpakkingen gehaald worden die weer van de supermarkt komen dus iedere connectie met moeder natuur is hier onzichtbaar. Het is niet zo een gek gevolg dat mensen geïrriteerd raken wanneer ze deze lijn in zijn puurste vorm zien bij de marktkraam.

Het feit dat we onze kinderen opvoeden maar daarbij de stap van goed normaal eten van eigen grond overslaan, raakt me. Het is één van de grootste redenen dat ik heb gekozen voor de vrije school. Hier maken de leerlingen met de leerkrachten namelijk zelf brood. Ze zien het proces van het koren tot aan de boterham. Ze snappen hierdoor dat het koren is gegroeid, het brood waarmee ze ’s ochtends ontbijten de ambacht is van een bakker en dat het iets is om te waarderen.

Nu verwacht ik heus niet dat iedereen een moestuin aan gaat leggen of broden gaat bakken. Maar het zou fijn zijn wanneer onze kids zien waar ons eten vandaan komt. Vandaar dat ik de samenwerking met platform Van Moeder Natuur ben aangegaan. Want ik hoop met haar samen dit jaar 10.000 kinderen te laten zien wat onze grond ze heeft te bieden en hoe je dat lekker kan klaar maken.

Ik hoop stiekem dat ze het proces van koken leuk gaan vinden en producten als fruit, zuivel, groente, vlees, brood en vis gaan koesteren. Misschien dat ze over 10 jaar dan net zoals ik bij een marktkraam vreugdedansjes maak bij schitterende vondsten voor het avondmaal.